Zaman acımasızdır

Başlığı okuyunca devamını okumaya gerek kalmadı gibi bir his oluştu içimde, tek başına herseyi ifade etti ama yine de açmam lazım, bir farkındalık göstereceğim çünkü, zaman acımasızdır, bizleri yaslandırdırdıgı yüzümüze kırışıklıklar eklediği için değil , ya da yaşlanmaya bağlı olarak hastalandıgımız için de değil, acımasızca anılarımızı içine çekip onları buharlastırıp hiç yaşanmamış gibi yaptığı için, acılarımızı, kinimizi Şahsiyetimizi yok ettiği için, dün çok benimseyip içselleştirdigimiz meseleleri bugün su sabun kadar köpük haline dönüştürüp onları hiçe saydığı için, zaman çok acımasızdır. Dalga geçer bizimle. Vardır ama görünmez. Korkunç bir görünmez pota bu, içine çektiği ömürlerimizi ve yasanmıslıklarımızı öylesine ürpertici bir şekilde eritir ki, bir daha o anları asla göremeyiz  bir daha asla o anlara geri dönemeyiz, öylesine korkunç bir sirkülasyon bu! Akıp giden zaman bir nehirden daha coşkulu akarken hiçbir ses çıkarmaz, boğup giderken bizleri hissettirmez bile. Zaman acımasızdır, yaralarimizi iyileştirmek için bize zorla ilaç olduğu için. Oysa ben acılarımı, davalarımı, unutmak istemiyorum hiçbir dava görülmekten düşsün istemiyorum çünkü, duruşma günlerini gün sayarak beklemek istiyorum oysa zaman acımasızca kendi davalarımdan bertaraf ediyor beni. Dün aşık olduğuma bugün de aşık olmak istiyorum ama zaman içine çekiyor duygularımı hislerimi ve bunları yaparken de hepsini o kadar haklı gerekçeler üzerine konumlandırıyor ki! Ey zaman ilaçsin türlü türlü hikmetlerin faziletlerin var hiç şüphesiz ama bir o kadar acımasız bir o kadar ürperticisin, elinde süpürge olan bir dev gibi her geçen günü sanki süpürüp gidiyor sonra gökyüzündeki odana  çekiliyorsun. Bizler de her yeni güne diğer günleri unutarak başlıyoruz. Sayende hayatımız pırıl pırıl dünden kalan tek bir iz yok ellerine sağlık...