Kapsül

İnsanlar... Ömrümüzden geçip gidiyorlar develer üstünde. Zaman dönemler halinde geçiyor hayatımızdan, dönemler ise bir kervan içinde ki, develer gibi adeta, sıra sıra dizilmiş gidiyorlar, her birinin üstünde tanıdık yüzler görüyorum, kimi ömrüme daimi yerleşik yapmak istediğim kimseler, kimi aman bir an evvel gitse kayıplara karşsa dediğim kimseler, işin acı tarafı, kimse kalmıyor ömrümde, gidiyorlar. Herkes  kendi yolunun yolcusu. Biri bari benim kendi yolumda arkadaşım olsa diyorum, biriyle yollarımız kesişse, biriyle varacagımız yer aynı olsa, yalnız olmak zorunda mıyız bu uzun ürkütücü yolda, içim ürpererek ve acıyarak  usulca sessizce kendime soruyorum. Kimse kalmıyor ömrümüzde kimseyi t...