Develer, Kervanlar

İnsanlar... Ömrümüzden geçip gidiyorlar develer üstünde. Zaman dönemler halinde geçiyor hayatımızdan, dönemler ise bir kervan içinde ki, develer gibi adeta, sıra sıra dizilmiş gidiyorlar, her birinin üstünde tanıdık yüzler görüyorum, kimi ömrüme daimi yerleşik yapmak istediğim kimseler, kimi aman bir an evvel gitse kayıplara karşsa dediğim kimseler, işin acı tarafı, kimse kalmıyor ömrümde, gidiyorlar. Herkes  kendi yolunun yolcusu. Biri bari benim kendi yolumda arkadaşım olsa diyorum, biriyle yollarımız kesişse, biriyle varacagımız yer aynı olsa, yalnız olmak zorunda mıyız bu uzun ürkütücü yolda, içim ürpererek ve acıyarak  usulca sessizce kendime soruyorum. Kimse kalmıyor ömrümüzde kimseyi tutamıyoruz, hayat sürekli işleyen bir trafik gibi, bu trafikte bütün kervanlar hep hareket halinde. Sırtlarını görüyorum gidenlerin, uzaklaştıkça siluetleşiyorlar, vakit gün batımı oluyor, başları batan güneşin yüzüne düşüyor adeta bir fon gibi. İçim acıyor arkalarından bakarken, seveyim ya da sevmeyeyim onları, yalnızca üzülüyorum bu manzaraya, bu gidiş, bu yolunda giden ve durdurulması mümkün olmayan kervan, içimi dağlıyor, korkuyorum, tek başına bu manzara endişelendiriyor beni.

Herkes kendi yolunun yolcusu ne yoldan çıkmak mümkün ne de yolcu olmamak. Yaşamanın özü bu çünkü işleyiş Sistemi bu hiçbir yere gitmesek bile bu dünyadan öbür dünyaya gitmemiz yani ölmemiz bile bir yolculuk. Zamanın durmayışı ve sürekli akıp gitmesi de bir yolculuk, yolculuk yapmayan hicbirsey yok bu hayatta. İşte bu hiç durmayan sürekli dolaşım halinde olan sirkülasyon hem ürpertici hem de üzücü.